De laatste en dus wat speciaals: sommigen lagen al met één oog naar hun valies
te lonken, bang dat niet alles méé zou zijn, terwijl anderen er steengerust in
waren dat de begeleiders de klus wel zouden klaren…
En na het ontbijt… inderdaad DE titanenklus van iedere
kampganger: hoe krijgen we dat in godsnaam allemaal weer in die valies? Met man
en macht werd er geduwd en gepropt, een ferme knie gebruikt, met drieën aan een
rits getrokken en als de bultige boel dan eindelijk klaar was moest er nog een
nat washandje of een eenzame sok bij…
En toen: toneel: Freddy en dokter Love zaten bijzonder knus
samen in de zetel en ze zagen er zo gelukkig uit. Tja, een verrassend nieuw koppeltje dus. Frits en Frieda daarentegen… kregen lichtjes
ruzie omdat Frits zijn snor had geschoren en alwéér met zijn vrienden wou
biljarten. Frieda miste bovendien Freya en haar andere vriendinnen en Freya zag
er stralend uit zonder lief.
’t Was dus allemaal wat anders dan voorzien, die
vriendschappen en verliefdheden maar eigenlijk zagen ze er allemaal best
gelukkig uit: de verliefden, de happy singles en de zomaar-gewoon-vrienden. En
we mochten dat bewijzen door een fantastisch spel: we zochten vrienden in onze groep en leerden
ze beter kennen, we puzzelden koppels, maakten hartjesbroches, hielden van
dieren en raadden elkaars lievelingseten,-dieren, -sport, en-muziek. TOF wat
vriendschap allemaal kan zijn maar dat hebben we deze dagen in het écht wel
ondervonden: elkaars bed helpen maken, elkaars valies helpen dragen, elkaars
zonnecrème gebruiken, elkaars weggewaaide pet oprapen, niet alle confituur uit
het potje nemen, om de beurt in de buizen of op de go-cart.
Zeeklassen zijn méér dan eten, slapen en spelen nietwaar?
En onze meesters en juffen deden het ook voor: de enen
sleurden met gigantische decorstukken en dozen materiaal, de anderen smeerden ons
vol crème, ze gingen water halen voor de dorstigen, ze zochten een pilletje
voor ’t een of ’t ander kwaaltje, ze veegden hopen zand samen en de koks
schrobden hun keuken blinkend schoon
Na de héérlijke spaghetti nog een laatste keer afwassen(de
oranje en de gele petten), wat kuieren op ’t plein dat halfvol valiezen stond en
toen: afscheid van de zee. En we mochten
zo’n beetje kiezen: actief of rustig, in grote of in kleine groep, op ’ t
strand of in de duinen
Toch wat reikhalzend wachten op papa en mama.
Dankjewel: alle deelnemers, begeleiders en de koks.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten